Spadek nie zawsze oznacza korzyści finansowe, zwłaszcza jeśli bliski po śmierci zostawia po sobie długi. Dlatego wiele osób w takiej sytuacji zastanawia się, czy może go odrzucić. Okazuje się, że polskie prawo przewiduje taką możliwość – każdy może z tego skorzystać. W jaki sposób zrezygnować ze spadku i jakich formalności należy dopełnić? Podpowiadamy.

Możliwości postąpienia ze spadkiem

Spadkiem nazywa się ogół praw i obowiązków, które przechodzą na jedną lub kilka osób uprawnionych do dziedziczenia z chwilą śmierci spadkodawcy. Wszelkie przepisy dotyczące tego zagadnienia reguluje Kodeks Cywilny. Zgodnie z artykułem 1012 spadkobierca ma trzy możliwości postąpienia z majątkiem. Należą do nich:

  • przyjęcie wprost,

  • przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza,

  • odrzucenie.

Pierwsze rozwiązanie oznacza pełną odpowiedzialność za długi spadkowe zmarłego. W drugim z kolei jest ona ograniczona.

Jak odrzucić spadek?

Odrzucenie spadku następuje przez złożenie oświadczenia przed sądem lub notariuszem. W przypadku, kiedy takowy dokument nie zostanie dostarczony do tych miejsc, wówczas uznaje się, że osoba taka przyjmuje go z dobrodziejstwem inwentarza. Z tego powodu – zwłaszcza, jeżeli zmarły był zadłużony – spadkobierca przejmuje odpowiedzialność za te zobowiązania.

Termin odrzucenia spadku

Od dnia, w którym osoba uprawniona do dziedziczenia dowiedziała się o prawie do spadku ma 6 miesięcy na złożenie oświadczenia o jego przyjęciu lub odrzuceniu. W przypadku spadkobiercy ustawowego za datę tę przyjmuje się dzień, w którym dowiedział się on o śmierci bliskiego. Z kolei dla spadkobiercy z testamentu to moment, w którym otrzymał informację o spuściźnie.

Jeżeli jednak upłynął wyznaczony termin, a bliscy nie mieli świadomości, jak bardzo obciążony jest majątek, istnieje możliwość udowodnienia tej tezy przed sądem i odrzucenia spadku po terminie. 

Kto może odrzucić spadek?

Oświadczenie o odrzuceniu spadku w Kancelarii Notarialnej Tomasz Zapart może złożyć osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych. Oznacza to, że musi być pełnoletnia i nie może być ubezwłasnowolniona całkowicie lub częściowo. Należy to zrobić osobiście lub posłużyć się pełnomocnikiem. 

W przypadku małoletnich dzieci dokument taki składa przedstawiciel ustawowy, którym zazwyczaj jest rodzic. W takiej sytuacji konieczne jest jednak uzyskanie zgody sądu opiekuńczego, ponieważ czynność ta nie należy do zwykłych obowiązków rodzica. W przypadku, kiedy instytucja ta nie wyda pozwolenia, wówczas takie oświadczenie jest nieważne.